O autorze
Pedagog mediów, medioznawca, badacz, nauczyciel akademicki, poeta. Przez 11 lat związany z Pracownią Edukacji Medialnej Uniwersytetu Gdańskiego (pracował naukowo w strukturach Wydziału Nauk Społecznych). Obecnie związany z Akademią Marynarki Wojennej i Wyższą Szkołą Komunikacji Społecznej (prowadzi wykłady z dziennikarstwa internetowego i technologii informacyjnych mediów). Twórca serwisu "Edukacja i Media". Stypendysta Ministra Edukacji Narodowej (2000). Wyróżniony w konkursie "Czerwona Róża" na najlepszego studenta Trójmiasta (1999). Były nauczyciel informatyki w gdańskich szkołach. Członek zespołów badawczych, m.in. zespołu realizującego projekt "Dzieci sieci - kompetencje komunikacyjne najmłodszych" i "Dzieci sieci 2.0 - kompetencje komunikacyjne młodych" (granty MKiDN). Najnowszy projekt: "Młodzież i Internet. Tożsamość w kulturze cyfrowej" (kierownik badania). Pracuje w zespole realizującym grant w ramach projektu Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki. Współpracuje bądź współpracował z: Pracownią Pytań Granicznych UAM (w ramach projektu Wnętrzności systemu. Ludzie i instytucje w krytycznej diagnozie seriali "The Wire" i "Treme"), Wirtualną Polską (ekspert w serwisie "Szkoła"), Narodowym Instytutem Audiowizualnym, Ministerstwem Edukacji Narodowej (w ramach Rady ds. Informatyzacji Edukacji), Fundacją Nowoczesna Polska (w zespole ekspertów projektu "Cyfrowa Przyszłość" i "Edukacja medialna"), Narodowym Centrum Kultury, Krytyką Polityczną (prowadzi warsztaty dla gimnazjalistów Web-Aktywni-Kolektywni). Członek Association of Internet Researchers i Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Kwestie związane ze współczesnym pejzażem medialnym komentował m.in. w Gazecie Wyborczej, Newsweeku, Polska the Times, Tygodniku Powszechnym, TVP, TVN, Polskim Radiu, Radiu Zet, Radiu Plus. Autor tomiku poezji "Mózg elektronowy 2.0" (2012) i zbioru "Na nowym". Tata 10-letniej Julki i 5-letniej Tosi.
Kontakt: muszynski.damian@gmail.com

Mundial i kobiety

Ktoś kiedyś powiedział, że piłkę nożną albo się kocha albo ma się do niej stosunek całkowicie obojętny. Obok Mundialu w Brazylii przejść w sposób całkowicie beznamiętny chyba jednak nie można. Dla wielu, mistrzostwa piłkarskie w Ameryce Południowej, to opresyjnie organizowana impreza, spektakl brazylijskich elit, luksusowe przyjęcie, na które nie zaprasza się mieszkańców faweli. W globalnym, dominującym - medialnym ujęciu zmagania 32 drużyn z 5 kontynentów, to po prostu sportowe emocje bez kontekstów. Zostawmy na chwilę te dwie perspektywy. Zobaczmy w jaki sposób prezentowana i wykorzystywana jest kobieta przy okazji relacjonowania wydarzeń piłkarskich w Brazylii.

Przedstawianie kobiety w szerokim "piłkarskim" kontekście wiąże się z uprzywilejowaną rolą i znaczeniem mężczyzny. To on tworzy przecież sportowe widowisko (konia z rzędem temu, kto wie, kiedy odbywają się rozgrywki piłkarskie pań na tym samym szczeblu), a jeśli nie tworzy, to rozumie "skomplikowaną" grę na trawie (anegdotyczny i idiotyczny jest obrazek - wykorzystywany zresztą bardzo często - ukazujący kobietę, która nie daje sobie rady ze zrozumieniem istoty "spalonego").



Przyglądając się przedstawieniom medialnym kobiet w relacji do męskiego porządku i sposobu ukazywania Mundialu w Brazylii można wyróżnić przynajmniej cztery maniery, rodzaje takich prezentacji:

1. Piłkarska wdowa - kobieta pozostawiona przez męża na czas rozgrywek. Zawody sportowe tak mocno pochłaniają głowę rodziny, że dawkuje seks, ogranicza zapotrzebowanie na spacer czy rozrywki kulturalne.

2. Rozumiejąca pani domu - przygotowuje się do relacji telewizyjnych, dba o męża, nie pozostawia złudzeń, co do patriarchalnych relacji w rodzinie. Kobieta ukazywana jest jako ta, która przygotowuje posiłek, otwiera piwo; odnosi się z szacunkiem i zrozumieniem dla potrzeb partnera - np. rezygnuje z oglądania ulubionych seriali.

3. Kobieta-biust - prezentuje się (jest prezentowana) w towarzystwie mężczyzn (najczęściej na stadionie piłkarskim, podczas meczu), posiada obfite piersi, demonstruje je ku radości gawiedzi. Jest ozdobą męskiej rozrywki, otaczana jest paternalistyczną opieką. Referencja przekazu wydaje się dość czytelna.

4. Przyjazna ignorantka - nie zna przepisów gry w piłkę nożną, nie próbuje ich zrozumieć. Nie wie, że na Mistrzostwach Świata w Brazylii nie występuje reprezentacja Polski. Wspólnie z mężem (z partnerem) śmieje się ze swej głupoty, ba - nawet się do niej przyzwyczaiła.

Chcesz dostawać info o nowych wpisach?

Trwa ładowanie komentarzy...